Interview met een vrijwilliger: Wederzijds geven en ontvangen
Sinds 3 jaar ben ik als vrijwilliger werkzaam bij Buddyzorg. Wekelijks breng ik een bezoekje aan een dame die als gevolg van een herseninfarct halfzijdig verlamd is geraakt. Buddyzorg is voor mij afstemmen op de ander en daarin mee kunnen bewegen, iedere keer weer. Vragen waar de behoeften liggen. Hoe voel jij je vandaag? Wat heb jij nodig vandaag? Dat kan bijv. zijn een wandeling maken, ergens koffiedrinken, een spelletje doen, een goed gesprek voeren.
Door de vraag open te houden blijft de regie bij de ander. Dat geeft vertrouwen en gelijkwaardigheid. Een belangrijk onderdeel van buddyzorg is luisteren. Soms komt het verhaal vanzelf, soms in stukjes en soms helemaal niet. Dat is allemaal oké. In deze 3 jaar heb ik gemerkt dat buddyzorg niet altijd draait om doen maar vooral om er te zijn, zonder oordeel.
Er te zijn voor de ander en tegelijkertijd voor jezelf. Meebewegen is goed maar alles binnen je eigen grenzen. Soms loop je tegen situaties aan waar je als buddy graag over wil sparren. Om ervan te leren en erin te groeien.
Dit kan in het 6-wekelijks buddy-werkoverleg. Het is een gezellig samenzijn en mooi om in verbinding te zijn met andere buddy’s en ervaringen te delen.
Buddyzorg organiseert scholingsbijeenkomsten om als buddy zo goed mogelijke zorg te kunnen bieden. Zo zijn onderwerpen voorbijgekomen als palliatieve zorg, ggz, dementie en autisme. Ik ervaar het als zeer leerzame en fijn verzorgde avonden.
Afgelopen jaren heb ik gemerkt dat je als buddy niet alleen geeft maar ook ontvangt. Buddy zijn geeft me veel voldoening, waardering, persoonlijke groei en verbinding. Ik kijk terug op 3 waardevolle jaren.